تماس درباره   صفحه اصلی
  برنامه نويسی مبتنی بر وب > اينترنت  
 
 

اينترنت


اساس ارتباطات اينترنتی TCP/IP است. پروتکل ها و آدرس دهی اينترنت و برخی مفاهيم در اين زمينه در اين صفحه خلاصه شرح داده می شوند.

پروتکل
TCP/IP
پروتکل های اينترنت
آدرس های اينترنت
ISP

برنامه نويسی وب بر اساس استفاده از شبکه است. اکثر کاربران کامپيوتر با شبکه آشنا هستند. شبکه مجموعه ای از کامپيوترهاست که برای اشتراک منابع بهم به طريقی متصل شده اند. منابع می توانند چاپگر، اسکنر يا سروری باشند که برنامه های کاربردی را نگه می دارند تا برای افراد مجاز قابل دسترس باشند.

وب کاربردی است که اجازه اشتراک داده را در شبکه های گسترده می دهد. خيلی مواقع به اطلاعاتی نياز است که روی کامپيوتر ديگری در فاصله دور است. در چنين مواقعی داده بايد از طريق اينترنت منتقل شود. اينترنت نامی برای اتصال شبکه های کوچک به يکديگر است. در شبکه دو مسئله مطرح می شود: چگونه دو سيستم عامل، برنامه کاربردی و سخت افزار متفاوت با يکديگر ارتباط برقرار کنند و چگونه برنامه ها يک کامپيوتر را از بين ميليونها کامپيوتری که به هم متصل هستند پيدا کنند. در ادامه راه حل اين دو مسئله شرح داده می شود.


پروتکل

يک پروتکل (protocol) مجموعه ای از قوانين است که تعيين می کند چگونه کامپيوترها بتوانند با هم ارتباط برقرار کنند.

پروتکل مجموعه قراردادهای بين دو طرف صحبت کننده است، به طوريکه وقتی اين قواعد بکار رود دو طرف حرف يکديگر را متوجه می شوند. پروتکل را می توان به عنوان يک زبان مشترک تصور کرد.

پروتکل ها در لايه های مختلف يک ارتباط دور وجود دارند. مجموعه ای از لايه ها و پروتکل ها را معماری شبکه می نامند. ليستی از پروتکل هائی که توسط هر لايه استفاده می شود را پشته پروتکل (protocol stack) می گويند. يک معماری مهم که پشته پروتکل نيز هست TCP/IP است.


TCP/IP

TCP/IP يک پروتکل ارتباطی برای اينترنت است که مجموعه ای از قوانين را تعريف می کنند که کامپيوترهائی که می خواهند روی اينترنت با هم ارتباط برقرار کنند بايد از آنها پيروی کنند.

مرورگرها و سرورها برای اتصال به اينترنت از TCP/IP استفاده می کنند. مرورگر برای دسترسی به سرور و سرور برای ارسال صفحات وب به مرورگر از TCP/IP استفاده می کند.

TCP/IP بر اساس مدل کلاينت/سرور است يعنی در آن يک کاربر کامپيوتر (client) درخواستی می کند و سرويسی مانند يک صفحه وب توسط کامپيوتر ديگری در شبکه (server) آماده و به آن ارائه می شود.

پشته پروتکل TCP/IP از لايه های متعدد ساخته می شود که هر لايه وظيفه خود را دارد و پيچيدگی های لايه زيرين خود را می پوشاند. بدينوسيله برنامه نويسان می توانند بدون درنظر گرفتن پيچيدگی های انتقال داده از يک ماشين به ديگر تنها روی برنامه خود متمرکز شوند.

شکل زير بعضی از لايه های مهم را در يک ارتباط اينترنت نشان می دهد.

TCP/IP Layers

دو پروتکل مهم که کل اينترنت روی آن اجرا می شود TCP و IP است. اين دو پروتکل کليه نيازهای ارسال و دريافت داده روی شبکه های گسترده را برآورده می کنند. TCP مسئول شکستن پيغام ها به بسته های کوچک تر قابل حمل (packet) قبل از ارسال روی اينترنت و سوارکردن مجدد آنها در مقصد است.

IP، لايه زيرين TCP، آدرس دهی هر بسته را مديريت می کند تا به مقصد درست برسد. هر کامپيوتر مسيرياب (gateway يا router) در شبکه آدرس بسته را بررسی می کند تا ببينند پيغام را به کجا بايد بفرستد. بسته های يک پيغام گاهی از مسيرهای مختلف می روند و در مقصد همگی با هم اسمبل می شوند.

لايه فيزيکی سخت افزارها (کابل ها، کارتهای شبکه و غيره ) و درايورها هستند.

برنامه های کاربردی که استفاده می کنيم در لايه کاربرد هستند. مرورگر وب در لايه کاربردی برپايه پروتکل HTTP است.

برنامه های کاربردی که استفاده می کنيم در لايه کاربرد هستند. HTTP و FTP از پروتکل های اين لايه هستند. هر برنامه کاربردی دارای يک شماره پورت است. پورت در حقيقت يک فضای حافظه است که برنامه برای اتصالات شبکه خود از آن استفاده می کند. پورت ها می توانند از 0 تا 65535 شماره گذاری شوند. HTTP معمولا از پورت 80 استفاده می کند. FTP دو پورت مجزای 20 و 21 به ترتيب برای ارسال و دريافت دارد.

برنامه های کاربردی بر اساس TCP/IP يک مجموعه stateless هستند. چون هر درخواست مشتری يک درخواست جديد بدون ارتباط با درخواست قبلی درنظر گرفته می شود (برخلاف مکالمات عادی تلفنی که احتياج به يک اتصال اختصاصی درطی تماس هست). stateless بودن مسيرهای شبکه را آزاد می کند بنابراين هرکسی می تواند از آنها به طور مداوم استفاده کند. توجه کنيد TCP خودش stateless نيست و روی يک پيغام متمرکز است و تا وقتی که کليه بسته های پيغام دريافت شود اتصال آن باقی می ماند.


پروتکل های اينترنت

TCP/IP مجموعه ای از پروتکل های ارتباطی مختلف می باشد. در ادامه بعضی از آنها شرح داده می شود.

TCP

پروتکل کنترل ارسال (Transmission Control Protocol) اجازه می دهد مکالمه بين مبدا و مقصد انجام شود. TCP يک پروتکل اتصال گرا (connection-oreinted) در لايه انتقال است که اجازه می دهد جريان بايتی در شبکه از يک ماشين به ديگری بدون خطا منتقل شوند. TCP پيغام ورودی را به بسته های مجزا تکه تکه می کند و آنها را به لايه اينترنت می دهد. در مقصد پروتکل TCP بسته ها را مرتب و به هم متصل می کند تا جريان بايتی اوليه بدست بيايد.

TCP کنترل جريان را هم بدست می گيرد تا مطمئن باشد يک فرستنده سريع يک گيرنده کند را با پيغام های زياد اشباع نمی کند.

پروتکل ديگر لايه انتقال (User Datagram Protocol) UDP است، که يک پروتکل بدون اتصال (connection-less) و نامطمئن است برای کاربردهائی که می خواهند خودشان کنترل جريان و ترتيب را بدست بگيرند مناسب است.

IP

پروتکل اينترنت (Internet Protocol) يا IP پروتکلی است که مبدا ومقصد را به هم متصل می کند و مسئول مسيريابی بسته ها تا مقصد است. توسط آن داده از يک کامپيوتر به ديگری روی اينترنت ارسال می شود. لايه اينترنت داده را به تکه هائی به نام packet تقسيم می کند. هر بسته شامل اطلاعات آدرسی فرستنده و گيرنده است. بسته های IP بين 20 تا 60 بايت اطلاعات کنترلی و حداکثر 65515 بايت داده دارند. IP نسبتا وظيفه مندی محدودی دارد،

IP يک پروتکل بدون اتصال است و هيچ تضمينی برای تحويل بسته ها نمی دهد. بسته های يک پيغام به عنوان واحد مستقل از داده بدون ارتباط با واحدهای داده ديگر ديده می شوند. چون بين مبدا و مقصد يک اتصال پيوسته وجود ندارد بسته ها ممکن است با ترتيبی که ارسال شده اند به دست گيرنده نرسند. حفظ توالی بسته ها و تحويل پيغام به لايه بالاتر وظيفه TCP است.

برای آدرس دهی مبدا و مقصد در اينترنت هر کامپيوتر ميزبان دارای IP address منصحر بفردی در اينترنت است که آن را از بقيه کامپيوترهای اينترنت متمايز می کند. هر بسته ابتدا به يک کامپيوتر مسيرياب فرستاده می شود که بخش کوچکی از اينترنت را می شناسد. مسيرياب آدرس مقصد را خوانده و بسته را به مسيرياب مجاور خود می دهد که به نوبه خود آدرس مقصد را خوانده و بسته را در اينترنت جلو می برد تا اينکه به کامپيوتر مقصد برسد. بسته های يک پيغام در صورت لزوم می توانند از مسيرهای متفاوتی در طول اينترنت حرکت کنند. به همين دليل است که بسته ها ممکن است با ترتيب متفاوتی از ترتيبی که ارسال شده اند به مقصد برسند. پروتکلIP آنها را تحويل گرفته به پروتکل TCP می دهد تا به ترتيب درست کنار هم قرار دهد.

نسخه متداول IP امروزه IPv4 است. البته نسخه IPv6 هم دارد پشتيبانی می شود. IPv6 آدرس های طولانی تر و تعداد کاربران بيشتر را ميسر می کند.

HTTP

پروتکل معروف وب (HyperText Transfer Protocol) HTTP در لايه لايه کاربرد عمل می کند. HTTP ارتباط بين وب سرور و مرورگر وب را برقرار می کند. مرورگر درخواست خود را که معمولا يک صفحه وب است به سرور وب ارسال می کند و صفحه وب موردنظر از سرور به مرورگر برگردانده می شود. HTTP کلا stateless است و مناسب سيستم های توزيع شده است. خصوصيت مهم HTTP نحوه نمايش داده است که به سيستم ها اجازه می دهد مستقل از داده ای که بين آنها منتقل می شود ساخته شوند.

(secure HTTP) HTTPS پروتکل ايمن وب است که با HTTP همکاری می کند تا ارتباط امنی را بين سرور و مرورگر وب برقرار کند. سرويس های شناسائی کاربر و رمزنگاری داده در تراکنش های وب توسط اين پروتکل ارائه می شود.

FTP

هنگامی که آخرين نسخه يک محصول نرم افزاری، يا عکس يا ويدئويی را از اينترنت دانلود می کنيد يا برای آپلود کردن صفحات وب سايت خودتان روی اينترنت، دسترسی و بهنگام سازی آن از FTP استفاده می کنيد.

پروتکل انتقال فايل FTP (File Transfer Protocol) پروتکل مهم ديگر لايه کاربرد است که اجازه انتقال فايل ها بين سيستم ها را می دهد. ارسال، تغيير نام، انتقال، کپی و يا حذف فايلی روی يک سرور وب توسط FTP صورت می گيرد.

پست الکترونيک

پست الکترونيک (e-mail) يا ردوبدل کردن پيغام های الکترونيکی يکی از پرطرفدارتين کارها در اينترنت و برای اغلب مردم دليل اصلی استفاده از اينترنت است.

برای ارسال e-mail بايد آدرس پست الکترونيک گيرنده را بدانيد. اين آدرس از سه قسمت تشکيل شده است: شناسه کاربر، علامت @ و دامنه يا محل کامپيوتر گيرنده.

برنامه ايميل شما توسط پروتکل SMTP نامه را ارسال می کند. توسط پروتکل POP می توانيد نامه های خود را از سرور ايميل دانلود کنيد و توسط IMAP برای مشاهده نامه هاتون به يک سرور ايميل متصل شويد.

SMTP

پروتکل مديريت انتقال پست ساده (Simple Mail Transfer Protocol) برای انتقال نامه های الکترونيک و ارسال نامه های شما به کامپيوتر ديگر است. به طور معمول نامه شما به يک سرور SMTP ارسال و سپس به سرورهای ديگر منتقل می شود تا در نهايت به مقصد برسد. SMTP تنها می تواند متن ساده را منتقل کند و برای انتقال داده های باينری مانند تصاوير، صوت و ويدئو پروتکل MIME بکارگرفته می شود. MIME داده باينری را به متن ساده تبديل می کند.

POP

پروتکل (Post Office Protocol) POP توسط برنامه های ايميل نظير Outlook برای دريافت نامه ها از يک سرور پست الکترونيک است. هنگام اتصال به سرور کليه نامه های شما توسط POP به برنامه ايميل دانلود می شود.

IMAP

پروتکل ديگری که توسط برنامه ايميل شما استفاده می شود (Internet Message Access Protocol) IMAP است که مشابه POP است. تفاوت اصلی بين آنها در اين است که اين پروتکل بطور خودکار نامه های شما را دانلود نمی کند. بلکه قبل از دانلود به شما اجازه می دهد پيغام های خودتان را روی سرور مشاهده کنيد. توسط IMAP می توانيد نامه ها را دانلود يا حذف کنيد. IMAP هنگاميکه از محل های متفاوتی به اينترنت متصل می شويد کاربرد مناسبی است.

DHCP

پروتکل پيکربندی پويای میزبان (Dynamic Host Configuring Protocol) يک پروتکل ارتباطی است که به مدير شبکه اجازه می دهد به طور متمرکز آدرس های IP را در شبکه يک سازمان مديريت و واگذار کند.

پروتکل آدرس های ايستا را برای کامپيوترهائی که به يک آدرس ثابت IP احتياج دارند مانند سرور وب حمايت می کند.


آدرس های اينترنت

هر کامپيوتر که به اينترنت متصل می شود بايد دارای يک آدرس منحصر بفرد IP باشد. يک آدرس IP عددی 32 بيتی می دهد که به فرم چهار عدد مابين 0 تا 255 که توسط نقطه جدا می شوند نمايش داده می شود (مثل 174.142.5.205 ).

در يک شبکه خصوصی می توانيد آدرس ها را تصادفی اختصاص دهيد اما برای اتصال شبکه خصوصی به اينترنت لازم است آدرس های IP ثبت شوند تا تکراری رخ ندهد. آدرس های اينترنت توسط چهار محل ARIN ، RIPENCC، LANCNIC و APNIC ثبت می شوند..

هربار که از کامپيوتر خود به صورت dial-up به اينترنت متصل می شويد ISP به طور پويا يک آدرس IP به شما اختصاص می دهد. البته بعضی کامپيوترها روی اينترنت وجود دارند که دارای آدرس IP ثابتی هستند.

کوچکترين آدرس IP 0.0.0.0 و بزرگترين آن 255.255.255.255 است.

Ipv6

اينترنت توسط دانشگاه ها، صنايع تکنولوژی برتر، دولت و گروه های زيادی از مردم با نيازهای مختلف به طور گسترده استفاده می شود. آدرس های نسبت داده شده در حال اتمام است. به همين دليل يک طرح جديد بنام IPv6 جایگزين سيستم قديم خواهد شد. Ipv6 همچنان آدرس های IP کنونی را دارد اما 16 بايت طول دارند که بطور موثر آدرس های اينترنتی نا محدود را ساپورت می کند.

سيستم نام دامنه

اسامی دامنه (domain name) اسامی هستند که جايگزين آدرس های عددی می شوند. چون برای ما بخاطر سپردن اسامی از آدرس های عددی آسان تر است.

اسامی دامنه ها حساس به متن نيستند و می تواند حداکثر 64 کاراکتر طول داشته باشد. طول کل مسير نبايد از 255 بيشتر شود. هر دامنه اعضای خود را مديريت می کند.

مثال. www.about.com يک نام دامنه است که معادل آدرس IP 208.185.127.40 است

شبکه تنها آدرس های عددی باينری را درک می کند بنابراين مکانيسمی برای تبديل کاراکترهای اسکی به آدرس های IP نياز است. ماشين های خاص به نام (Domain Name System) DNS اين تبديلات آدرسی را انجام می دهند. اساس DNS به صورت طرح دامنه سلسله مراتبی و يک سيستم پايگاه داده توزيع شده است. سرورهای DNS در سرتاسر دنيا به يکديگر متصل هستند. وقتی يک نام جديد را در اينترنت ثبت می کنيد کليه سرورهای DNS بروز می شوند. وقتی آدرس متنی را در برازر وارد می کنيد قبل از ارسال بسته DNS آنرا به فرم عددی تبديل می کند.

چند نام دامنه می توانند به يک آدرس IP تبديل شوند. که اجازه می دهد افراد و سازمانها در حينی که يک ميزبان را به اشتراک استفاده می کنند شناسه های اينترنتی مجزائی داشته باشند.

برای ديدن آدرس IP يک سايت می توانيد از دستور Ping استفاده کنيد.

URL

(Uniform Resource Locator) URL مکانيسمی برای اسم گذای و محل يابی صفحات وب است که شامل اجزای زير است:

• اسم پروتکلی که برای دسترسی به فايل استفاده می شود • نام دامنه که يک کامپيوتر خاص را در اينترنت مشخص می • مسير و شرح سلسله مراتبی که محل يک فايل خاص را در کامپيوتر را تعيين می کند


مثال. يک URL برای تصوير روی سايت وب ممکن است به صورت زير باشد.

http://searchnetworking.techtarget.com/WhatIs/images/coaxla.gif

مثال. يک URL برای دانلود فايل توسط پروتکل انتقال فايل به صورت زير تعيين می شود:

ftp://www.somecompany.com/whitepapers/widgets.ps


ISP

ارائه دهندگان سرويس اينترنت (Internet Service Provider)ISP شرکت يا سازمان هائی هستند که اجازه اتصال به اينترنت را به کاربران می دهند. ISP ها خدمات مختلف ديگری را هم در اختيار شما قرار می دهند نظير دسترسی به صفحات وب، پست الکترونيک، ميزبانی وب، تلفن اينترنتی و غيره. علاوه بر اين اتصالات مختلف dial up، Leased line يا DSL را پينشهاد دهند.

(Wireless Internet Service Providers) WISP سرويسی است که امکان اتصال بی سيم را در اختيار افرادی مايلند توسط لپ تاپ خود در حال سفر به اينترنت متصل شوند قرار می دهد.


تمرين اينترنت

سوالات چندگزينه اي درباره اينترنت


 

 


 

صفحه اصلی| PDF| درباره| تماس